Ani sympozjum w Jackson Hole, ani dane dotyczące zatrudnienia nieprzyniosły pełnej jasności i kwestia podwyżki stóp procentowychRezerwy Federalnej stoi wciąż pod znakiem zapytania, podczas gdyczekamy na raport inflacyjny (piątek 11.09). Posiedzenie Feduprzyniesie jedną spośród kilku decyzji najważniejszych bankówcentralnych w tym miesiącu. Wszystkie zapadną na tle coraz bardziejnerwowego rynku obligacji, na gdzie rentowności długoterminowychpapierów skarbowych osiągają wciąż nowe wieloletnie maksima,a cierpliwość inwestorów do decydentów, którzy rok po roku nieosiągają wyznaczonych celów inflacyjnych, zaczyna się wyczerpywać.
Cykl posiedzeń rozpocznie w czwartek (10.09) Europejski BankCentralny, względem którego decyzji raczej nie ma wątpliwości –podwyżka stóp procentowych o 25 pb. jest właściwie przesądzona.Zamiast niej rynki skupią się na wypowiedziach prezeski ChristineLagarde dotyczących dalszego zacieśniania polityki monetarnej oraz jejopinii na temat gwałtownego wzrostu rentowności długoterminowychobligacji na świecie. Innym istotnym wydarzeniem tego tygodnia będziewspomniana publikacja sierpniowego raportu inflacyjnego w USA toostatnie istotne dane przed posiedzeniem Fedu w przyszłym tygodniu(środa 16.09). Nadal opowiadamy się za utrzymaniem przez niego stópprocentowych na niezmienionym poziomie, ostateczna decyzja będziejednak w dużej mierze zależeć od tego raportu.
GBP
W ostatnich tygodniach lata funt radził sobie gorzej niż większość pozostałych walut G10, choć jego ruchy były stosunkowo niewielkie, biorąc pod uwagę brak istotnych wiadomości mogących poruszyć rynek w Wielkiej Brytanii. Szeroka wyprzedaż obligacji skarbowych dotyczy również Wysp, a wspomnienia fiaska minibudżetu Liz Truss w 2022 r. są wciąż żywe – rentowność obligacji 30-letnich znacznie przebiła tamte poziomy i w ubiegłym tygodniu osiągnęła 28-letnie maksima. Gołębia postawa Banku Anglii, który jako jedyny główny bank centralny wydaje się raczej wykluczać podwyżkę stóp procentowych we wrześniu, również nie pomaga funtowi. Główny ekonomista Huw Pill uderzył w zeszłym tygodniu w jastrzębie tony, nie sądzimy jednak, by większość decydentów podzielała jego poglądy.
Jednym z nielicznych pozostałych korzystnych dla funta czynników jest umiarkowanie pozytywny ton brytyjskich raportów gospodarczych. Dane dotyczące aktywności, w tym PKB w II kwartale, wciąż w dużej mierze zaskakują na plus mimo trwającego ochłodzenia na rynku pracy i gwałtownego wzrostu kosztów obsługi długu. Najważniejszymi dla waluty wydarzeniami będą w tym tygodniu odczyt PKB w lipcu (piątek 11.09) i sprawozdanie prezesa Andrew Baileya przed Komisją Skarbu (wtorek 08.09).
EUR
Wskaźniki obrazujące momentum aktywności gospodarczej, takie jakPMI, malują wciąż obraz odpornej gospodarki strefy euro, cow połączeniu z inflacją bazową utrzymującą się powyżej celu (2%)i przeciągającą się wojną w Iranie, na której zakończenie nie widaćwyraźnych perspektyw, daje EBC wystarczające uzasadnienie dladalszego podnoszenia stóp procentowych. Decyzja Rady Prezesówo ich podwyżce o 25 pb. w czwartek (10.09) jest w pełni wycenianiaprzez rynki swap, więc brak takiego ruchu nie tylko byłby ogromnymzaskoczeniem, ale też istotnie rozczarował inwestorów.
Ważniejszą kwestią dla uczestników rynku walutowego jest to, czyoczekiwania dotyczące ostatecznej stopy procentowej na poziomie3% w 2027 r. (obecnie 2,25%) zostaną jakkolwiek odsunięte. Naszymzdaniem to zbyt wysoka wycenia, szczególnie że wszelkie dalszepodwyżki po wrześniowym posiedzeniu popchnęłyby stopędepozytową do restrykcyjnego poziomu – uważamy, że byłoby toposunięcie się zbyt daleko, biorąc pod uwagę, że inflacja pozostajeproblemem niemal wyłącznie przez stronę podażową. Ruchy eurozależą jednak wciąż głównie od wieści z USA, sądzimy więc, żewpływ nagłówków nagłówków po posiedzeniu na jego kurs będzieograniczony.
USD
Opublikowany w zeszłym tygodniu bardzo dobry raport z rynku pracy pokazał solidny przyrost miejsc pracy i wzrost współczynnika aktywności zawodowej, odsuwając rzekomą apokalipsę na tym rynku spowodowaną przez AI w dalszą przyszłość. W sierpniu przybyły 162 tys. miejsc pracy netto, co jest wynikiem nie tylko znacznie przekraczającym medianę szacunków, ale również wyraźnie powyżej najbardziej optymistycznych projekcji. Gwałtowny wzrost zatrudnienia sugeruje, że rynek pracy nie tyle opiera się ochłodzeniu, co aktywnie nabiera tempa, a w danych z pewnością nie ma niczego, co w oderwaniu od reszty mogłoby odwieść decydentów Fedu od dalszego zacieśniania polityki monetarnej.
Zdrowy rynek pracy daje dodatkowe argumenty jastrzębiemu skrzydłu Rezerwy Federalnej. Nieustająca presja polityczna wywierana przez administrację Donalda Trumpa, by utrzymywać stopy procentowe na niskim poziomie – w tym kolejny wybuch prezydenta w piątek, podczas którego groził zawieszeniem handlu z krajami mającymi deficyty w wymianie z USA, chyba że Fed obniży stopy – sugeruje nam, że FOMC ponownie zagłosuje za pauzą. Niejednoznaczne wypowiedzi prezesa Kevina Warsha tylko umacniają ten pogląd, chyba że raport inflacyjny (piątek 11.09) okaże się nieprzyjemnym zaskoczeniem. Jest to obecnie główny punkt niezgody między naszymi i rynkowymi wycenami polityki monetarnej na świecie.
